Leven met zes kinderen

Het leven met zes kinderen variërend in de leeftijd van 4 tot en met 16 jaar is redelijk gevarieerd. Met de kleintjes ben je toch meer met de dagelijkse dingen bezig, terwijl je met de oudere toch al op een meer volwassener manier om kunt gaan.
Zijn we met de jongste twee bezig met het wennen op school. Voor een van de middelste staan open dagen van middelbare scholen op het programma en zaterdag ga ik met de oudste kijken bij de universiteit in Utrecht.

Ze leren veel van elkaar. Samen spelen, ruzie maken, blokken torens maken, wachten je beurt. Soms komt een van de tweeling opeens met een uitspraak van een van mijn oudere kinderen. De eerste keer is het grappig, maar als de uitspraak "oh, man" opeens de hele dag te horen is, kan het te veel worden. Duplo wordt ineens weer gebruikt door iedereen. Gelukkig hebben we een bak vol, maar als je iets wilt bouwen en vier van je andere broers en zussen zijn ook bezig, is de bak zo leeg.

Soms liggen we dubbel van het lachen. Afgelopen week kwamen de twee vierjarige meiden thuis en vertelden dat ze pantoffels op hadden. Door alle drukte drong het niet helemaal bij me door wat ze bedoelden. Later bleek dat er iemand had getrakteerd op poffertjes. Waarop een van mijn middelste zonen zei: "Dat is niet goed genederlandst." Waarop iedereen krom lag van het lachen. Hoor je trouwens eerst nooit van genederlandst, heb ik het afgelopen week van drie verschillende mensen gehoord. Grappig hoe opeens zoiets kan gaan leven.

Eten is hier altijd erg gezellig. Met zoveel man gaat er veel eten doorheen. Ik maak regelmatig toch twee versies. In principe is het eten wat de pot schaft, maar je wilt toch dat ze gezond eten. Rode saus (lees heel veel gepureerde groenten) gaat er altijd wel in. Dus als wij pasta eten met ansjovis en courgette, dan is er voor een gedeelte van de kinderen pasta met rode saus. Vaak proeven ze dan wel van onze pasta. Vanavond staat bijvoorbeeld paddenstoelenrisotto op de planning terwijl er voor degene die dat niet zo lekker vinden pasta met rode saus is.

Vaak zijn het drukke, maar gezellige dagen, al is bedtijd altijd wel fijn. Toch even geen getetter om je heen en even rust.

Drukke maanden

Afgelopen maanden zijn drukke maanden geweest, vandaar de stilte.

Allereerst was er natuurlijk de drukte van de feestdagen; Sinterklaas, Kerstmis, Oud en Nieuw. De jongste twee hebben een erg mooie proefjesdoos gekregen. Het is alleen al prachtig hoe ze erbij zitten, wanneer ze ermee spelen.

De grootste drukte kwam met een grote verandering in ons gezin. Net voor de herfstvakantie kregen mijn man en ik een telefoontje kregen of we open stonden om een pleegkindje van 10 maanden op te nemen voor voorlopig een periode van anderhalf jaar. Natuurlijk zeg je dan ja, al was het een verrassing dat we zo snel gebeld werden.

Begin dit jaar hebben we de stappencursus gevolgd van pleegzorg. Al jaren dachten we eraan, maar het moet wel kunnen binnen je gezin. De andere kinderen moeten er niet onder lijden. Dit jaar hadden we het gevoel dat de tijd rijp was. De kinderen zijn meegenomen in het besluit, al beseffen ze niet  wat het inhoudt (zeker de jongste). Gelukkig vinden ze het nu nog steeds leuk. Samen spelen, kleintje vertroetelen, verstoppertje spelen, 's avonds samen op de grond liggen.

Nu twee en een halve maand verder zijn we een kind rijker voor een tijdje. Het is een echt lief, aanhankelijk, ondeugend jongetje. Heerlijk om weer zo'n kleintje rond te hebben kruipen, zeker omdat het ontzettend goed gaat.

Natuurlijk is er ook wel eens ruzie, maar over het algemeen is het toch een grote gezellige familie. Heerlijk gewoon!