en we wandelen wat af

Nog steeds gaan we elke dag richting de bossen. Gelukkig blijft het zeker aan het eind van de ochtend erg rustig in de bossen bij ons dorp. Dus elke dag na wat speeltijd gaan de laarzen/schoenen aan en lopen we weer een andere route. De jongste twee halen nu met gemak 7 kilometer. Ze vragen ook elke dag wanneer we gaan, dus vervelen doet het niet. Het is ook een fijne afwisseling naast thuis zitten. En heerlijk dat het kan en mag, want beweging en even lekker rennen, tikkertje doen en herrie schoppen is ook nodig op z'n tijd.

Op sommige paden is het gras al goed gegroeid. Het komt soms bijna boven de meiden uit. Dat maakt het extra leuk om erdoor heen te lopen. Al moet er wel gecontroleerd worden op teken. Dat had ik bij mezelf niet altijd goed gedaan helaas. Dus nu aan de antibiotica. Een ontstoken bult met een rode rand erom. Controleren blijft dus wel erg belangrijk.

Er is vanalles te ontdekken in de natuur.

De jonge naalden van de naaldbomen zijn nog lekker zacht.

Helaas is het niet heel goed te zien, maar deze jonge haas kwam heel dichtbij en vond het zelf iets te dichtbij. Hij bleef heel lang heel stil zitten. Het lijkt meer op een vrouwtjeseend zo.

Ooievaars zitten hier heel veel. Op bovenstaande foto zelfs drie bij elkaar. Ze zitten ook heel graag vlak achter een tractor als die het land aan het omploegen is. Makkelijke lekkere hapjes denk ik.

Dieper in het bos is het vaak prachtig met alle kleuren. Gelukkig is er afgelopen dagen in ieder geval wat regen gevallen. Het is erg droog. En met al een klein beetje regen ziet het er weer veel groener uit.

Ondertussen thuis wordt er veel gebakken en gekookt. Hier is mijn middelste zoon samen met zijn vader de kip aan het marineren. Zelf de marinade gemaakt en dus nu ook zelf insmeren en daarna op de barbecue leggen.

Ondertussen ligt onze hond nog steeds heerlijk in haar doos. Die wordt steeds meer vervormd, maar ze vindt hem steeds lekkerder liggen. Al vindt ze het ook heerlijk om op een van de kinderen te liggen en bijvoorbeeld samen een boekje te lezen.

Corona, verkoudheid en alles er omheen

Pfff, het is wat zeg. Alle acht verkouden. Normaal gaat het normale leven wel verder, maar nu blijven we voor de zekerheid thuis. Niet voor onszelf maar voor anderen en omdat toch niet duidelijk is hoe en hoever Corona nu verspreid is. Voor mezelf ben ik niet bang, maar een van mijn zonen heeft last van zijn  longen en dat vind ik wel spannend. Gewoon omdat een normale griep al veel consequentie kan hebben. Begin van het jaar heerste een virus in ons huis. De andere kinderen zijn of niet ziek of een dag of twee ziek geweest, waarbij hij twee weken ziek is geweest waarvan een week heel erg. Drie dagen koortsdromen en ijlen, gillend rondrennen waarbij je hem niet kon bereiken. En dan met zo'n onbekend virus is het toch wel spannend.

Thuis is even leuk, maar na een tijdje werd er vooral gehangen. Een schema opstellen helpt goed. Gewoon globaal opschrijven wat er gedaan wordt en op welk moment. Leermomenten, speelmomenten, schermmomenten, wandelmomenten en eetmomenten. En dan goed afgewisseld.  Iedereen is veel vrolijker nu. Al is bedtijd heerlijk. Gelukkig zijn we binnen 3 minuten lopen buiten het dorp en buiten kan met een gewone verkoudheid gelukkig wel. Om zes kinderen de hele dag binnen te hebben is geen pretje.
Normaal gesproken haal ik met kinderen overal heen brengen, boodschappen doen en wandelen 10 km per dag. Nu wandelen we 's ochtends met alle kinderen een kilometer of 5. En 's middags wandel ik nog met de kinderen die graag nog even naar buiten willen. Weer en wind maakt eigenlijk niet uit. Het levert mooie foto's op en onderweg kom je vanalles tegen.

Prachtige donkere wolken.

Hele jonge kalfjes.

Af en toe vind je nog paddenstoelen.

Achter elkaar richting de bosrand, langs een zeer modderig pad. Het leverde twee in modder stekende laarzen op en twee vieze sokken, maar ook veel gelach.

Of ik wil net een foto maken en dan komt zoonlief er even tussendoor.

Jonge broertjes kunnen lastig zijn en hoe handig is het dan dat je toch sterker bent.... Gelukkig voor zijn broertje zet hij net niet door. Denk dat mijn jongste zoon als hij het had gekund de oudste wel de sloot in had gezet.

Gelukkig kunnen ze het uitzicht waarderen. Het was ook echt prachtig. Net vijf minuten verder zagen we twee reigers en een haas.

Mooi toch, de zon net in het ven.


Er wordt wat vaker een gezelschapsspelletje gedaan. De oudere kinderen lezen de jongere voor, goed voor de leesvaardigheid, de woordenschat en gezellig is het ook nog!

Gelukkig voor ons woont familie in de buurt. Veel voorraad in huis, maar net dat pak melk of de zak chips voor de vrijdagavond hebben zij gelukkig gehaald voor ons. Hopelijk zijn we snel weer bevrijd van de hoest en/of snotneus zodat iedereen gewoon weer naar school kan en we zelf weer boodschappen kunnen doen.

Duffe dag

Soms heb je zo'n dag. Je komt bijna niet uit bed, aankleden is al bijna te veel moeite en alles is een gesleep. Natuurlijk werken op zo'n dag de kinderen nooit mee. Ze voelen het aan en gaan dan zo dwars mogelijk doen, vooral de jongsten; "Mama, ik wil geen appel mee naar school", "Mama, waarom moet ik eten 's ochtends." "Ik wil deze sokken niet aan." En ga zo maar door... Schoenen zijn kwijt, jassen willen niet dicht. En natuurlijk zijn op die dagen juffen ziek, zodat er invallers zijn. De jongste twee, pleegkinderen, vinden dat zeer lastig om mee om te gaan. Gelukkig gaat het al wel steeds beter.
De oudere kinderen willen nog wel eens begrip hebben en helpen me een handje mee.

Op deze dagen helpt bij mij een wandeling altijd erg goed. Even uitwaaien.  Gelukkig heb ik altijd wel een dochter of vriendin of moeder die mee wil wandelen, al vind ik het ook geen straf om even alleen op pad te gaan, een rondje velden, richting bosrand of dieper de bossen in. Vanaf ons huis ben je in drie minuten buiten het dorp. Heerlijk is dat.

En na zo'n wandeling kan ik er weer tegen aan. Gelukkig maar, want met zes kinderen is er altijd genoeg te doen.